Hızlı okuma kavramı, 20. yüzyılın ortalarında özellikle akademik ve askeri eğitimlerde zaman yönetimi ihtiyacının artmasıyla ortaya çıkmıştır. Artan bilgi yükü, geleneksel okuma alışkanlıklarının verimliliğini sorgulanır hale getirmiştir.
Yapılan erken dönem araştırmalar, gözün her kelime üzerinde durmasının zorunlu olmadığını; satır üzerindeki duraklama sayısının azaltılmasının okuma hızını ciddi biçimde artırdığını ortaya koymuştur. Ortalama bir okuyucu, aynı satırda %20–30 oranında gereksiz geri dönüş yapar.
Zamanla yapılan bilimsel çalışmalar; göz hareketleri, periferal görüş alanı ve bilişsel filtreleme mekanizmalarının okuma performansını doğrudan etkilediğini göstermiştir. Bu bulgular, modern hızlı okuma tekniklerinin temelini oluşturmuştur.
Günümüzde hızlı okuma, yalnızca bir teknik değil; geliştirilebilir bir bilişsel beceri olarak kabul edilmektedir. Dijital platformlar sayesinde bu beceri artık kişiye özel, ölçülebilir ve veri destekli biçimde geliştirilebilmektedir.